ଅମୃତର ସନ୍ତାନ

ଗୋପୀନାଥ ମହାନ୍ତି

ଉପକ୍ରମ

ଗୋପୀନାଥ ମହାନ୍ତିଙ୍କ କାଳଜୟୀ ଉପନ୍ୟାସ 'ଅମୃତର ସନ୍ତାନ' ହେଉଛି କନ୍ଧ ଜୀବନଧାରା, ସେମାନଙ୍କ ସରଳ ବିଶ୍ୱାସ, ପରମ୍ପରା ଏବଂ ଶୋଷଣ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସଂଘର୍ଷର ଏକ ମହାନ ଗାଥା । ଏହି ଉପନ୍ୟାସର ଉପକ୍ରମ ବା ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ କନ୍ଧ ଜୀବନର ଏକ ଜୀବନ୍ତ ଚିତ୍ର ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଛି । ସେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ଯେ ଆତ୍ମା ଅମର ଏବଂ ଭଲ ଲୋକଙ୍କର ପରଜନ୍ମ ଅନିବାର୍ଯ୍ୟ, ତେଣୁ ସେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଭୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ । ଉପନ୍ୟାସର ପ୍ରାରମ୍ଭରେ କନ୍ଧମାନଙ୍କର ପ୍ରକୃତି ସହ ଥିବା ଗଭୀର ସମ୍ପର୍କକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି । ସେମାନେ 'ଧର୍ତନୀ' (ଧରିତ୍ରୀ ମାତା) ଏବଂ 'ଦର୍ମୁ' (ଧର୍ମ ଦେବତା) ଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି । କାହାଣୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ 'ମେରିଆ' ପୂଜା (ନରବଳିର ପୁରୁଣା ପ୍ରଥା ଯାହା ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଘୁଷୁରି ବା ମୂଷା ବଳିରେ ପରିଣତ ହେଲା) ବିଷୟରେ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି । ସରବୁ ସାଓଁତା ଅତୀତର ସ୍ମୃତି ଚାରଣ କରି କନ୍ଧମାନଙ୍କର ବୀରତ୍ୱ ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କର ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ବିଷୟରେ ଏଠାରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି ।

ପରିଚୟ

ଯଦି ଆପଣ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ଗଭୀରତା ଏବଂ ଆମ ମାଟିର ପ୍ରକୃତ ସ୍ପନ୍ଦନକୁ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ତେବେ ଗୋପୀନାଥ ମହାନ୍ତିଙ୍କ 'ଅମୃତର ସନ୍ତାନ' ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଅନନ୍ୟ ଉପହାର । ଏହି ଉପନ୍ୟାସଟି କେବଳ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ନୁହେଁ, ବରଂ ଭାରତୀୟ ସାହିତ୍ୟର ଏକ ମହାନ ସ୍ତମ୍ଭ, ଯାହା ପାଇଁ ୧୯୫୫ ମସିହାରେ ଲେଖକ ପ୍ରଥମ ଓଡ଼ିଆ ଭାବେ କେନ୍ଦ୍ର ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀ ପୁରସ୍କାରରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଥିଲେ । ଏହି ବହିଟି ଆପଣଙ୍କୁ ଆଧୁନିକ ସଭ୍ୟତାର ଚାକଚକ୍ୟଠାରୁ ବହୁ ଦୂରକୁ, ଦକ୍ଷିଣ ଓଡ଼ିଶାର କୋରାପୁଟ ଜିଲ୍ଲାର ସେହି ଅଗମ୍ୟ ପାହାଡ଼ିଆ ମୁଲକକୁ ଟାଣିନେବ । ଏହା ହେଉଛି କୋରାପୁଟର କନ୍ଧ ଆଦିବାସୀମାନଙ୍କ ଜୀବନର ଏକ ଜୀବନ୍ତ ମହାକାବ୍ୟ । ଲେଖକ ଏଥିରେ କନ୍ଧମାନଙ୍କର ସରଳତା, ସେମାନଙ୍କର ଅଭୁଲା ସଂସ୍କୃତି, ପ୍ରକୃତି ସହ ସେମାନଙ୍କର ଅତୁଟ ସମ୍ପର୍କ ଏବଂ ବାହ୍ୟ ଜଗତର ଶୋଷଣ ବିରୋଧରେ ସେମାନଙ୍କର ଚିରନ୍ତନ ସଂଗ୍ରାମକୁ ଅତି ମର୍ମସ୍ପର୍ଶୀ ଭାବେ ଚିତ୍ରଣ କରିଛନ୍ତି ।

'ଅମୃତର ସନ୍ତାନ' ନାମଟି ନିଜେ ଏକ ଗଭୀର ରହସ୍ୟ ଏବଂ ଆଶାବାଦୀ ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ ବହନ କରେ । ଏତେ ଦୁଃଖ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଏବଂ ଅତ୍ୟାଚାର ସତ୍ତ୍ୱେ ଏହି ମଣିଷମାନେ କେମିତି ନିଜ ଭିତରେ ଥିବା ସରଳତା ଓ ମାନବିକତାକୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିଛନ୍ତି, ତାହା ପାଠକକୁ ଚକିତ କରିଦିଏ । ଏହି ବହିଟି ପଢ଼ିବା ଅର୍ଥ ହେଉଛି— ପ୍ରକୃତିର ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ସହ ପାହାଡ଼ ଚଢ଼ିବା, ଝରଣାର ଶୀତଳ ଜଳକୁ ଛୁଇଁବା ଏବଂ ମଣିଷ ପଣିଆର ସେହି 'ଅମୃତ'କୁ ଖୋଜି ପାଇବା ଯାହା କେବେ ମରେ ନାହିଁ । ଯଦି ଆପଣ ଜୀବନର ପ୍ରକୃତ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ବହିଟି ଆପଣଙ୍କ ପଠନ ଯାତ୍ରାର ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଂଶ ହେବା ଉଚିତ୍ ।

ପୃଷ୍ଠଭୂମି

ଏହି କାହାଣୀର ପୃଷ୍ଠଭୂମି ହେଉଛି ଦକ୍ଷିଣ ଓଡ଼ିଶାର କୋରାପୁଟ ମୁଲକ । ଏହି ସ୍ଥାନର ଭୌଗୋଳିକ ସ୍ଥିତିକୁ ନ ବୁଝିଲେ ଆପଣ ଏହି ବହିର ମର୍ମକୁ ବୁଝିପାରିବେ ନାହିଁ । ଏଠାରେ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଲା ପରି ଦେଖାଯାନ୍ତି ଏବଂ ସେହି ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ଛୋଟ ଛୋଟ କନ୍ଧ ପାଲି ବା ବସ୍ତି ରହିଥାଏ ।

ସାମାଜିକ ପରିବେଶ: ଏଠାରେ ରହୁଥିବା କନ୍ଧ ସଂପ୍ରଦାୟର ମଣିଷମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସରଳ । ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ‘ଜଙ୍ଗଲ’ ହେଉଛି ଧର୍ମ ଏବଂ ‘ପାହାଡ଼’ ହେଉଛି ଦେବତା । ସେମାନେ ପ୍ରକୃତି ସହ ଏତେ ନିବିଡ଼ ଭାବେ ଜଡ଼ିତ ଯେ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରତିଟି ପର୍ବପର୍ବାଣି, ନାଚ-ଗୀତ ଏବଂ ରୀତିନୀତି ପ୍ରକୃତିକୁ ଆଧାର କରି ଗଢ଼ିଉଠିଛି ।

ପ୍ରାକୃତିକ ପରିବେଶ: ବହିଟି ପଢ଼ିବା ସମୟରେ ଆପଣ ଶୀତ ଦିନର ସେହି କୁହୁଡ଼ିଆ ପାହାଡ଼, ବର୍ଷା ଦିନର ଫୁଲି ଉଠୁଥିବା ପାହାଡ଼ିଆ ଝରଣା ଏବଂ ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ଲାଲ ପଳାଶ ଓ ମହୁଲ ଫୁଲର ମହକକୁ ଅନୁଭବ କରିପାରିବେ । କନ୍ଧମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଭୌଗୋଳିକ ନିର୍ଜନତା ହିଁ ସେମାନଙ୍କର ସୁରକ୍ଷା କବଚ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଏହି ନିର୍ଜନତା ଭିତରକୁ ଶୋଷଣକାରୀ ବାହ୍ୟ ଜଗତର ପ୍ରବେଶ କାହାଣୀକୁ ଏକ ନୂଆ ମୋଡ଼ ଦେଇଛି ।

ପ୍ରମୁଖ ପାତ୍ରମାନେ

ସାରବୁ ସାଉନ୍ତା: ଉପନ୍ୟାସର ଆରମ୍ଭରେ ସାରବୁଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମଗ୍ର କାହାଣୀରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ସ୍ପଷ୍ଟ ବାରି ହୋଇପଡ଼େ । ସେ ଥିଲେ ଗ୍ରାମର ସାଉନ୍ତା ବା ମୁଖିଆ । ସାରବୁ କେବଳ ଜଣେ ଶାସକ ନଥିଲେ, ସେ ଥିଲେ କନ୍ଧ ପରମ୍ପରା, ନୈତିକତା ଏବଂ ବିଶ୍ୱାସର ଏକ ବିଶାଳ ବଟବୃକ୍ଷ । ତାଙ୍କ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ଏତେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଥିଲା ଯେ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସମଗ୍ର ବସ୍ତି ନିଜକୁ ଅସହାୟ ମନେ କରିଥିଲା । ସେ ପ୍ରକୃତିକୁ ବୁଝୁଥିଲେ ଏବଂ ନିଜ ସମାଜକୁ ବାହ୍ୟ ଶୋଷଣଠାରୁ ଦୂରେଇ ରଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।

ଦିଉଡ଼ୁ ସାଉନ୍ତା: ସାରବୁଙ୍କ ପୁଅ ଦିଉଡ଼ୁ ହେଉଛନ୍ତି ଏହି ଉପନ୍ୟାସର କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଚରିତ୍ର । ବାପାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଗାଁ ଓ ପରିବାରର ଗୁରୁ ଦାୟିତ୍ୱ ପଡ଼ିଛି । ଦିଉଡ଼ୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ସରଳ, କିନ୍ତୁ ସେ ବଦଳୁଥିବା ସମୟର ଚକ୍ରବ୍ୟୂହରେ ଛନ୍ଦି ହୋଇଯାନ୍ତି । ଗୋଟିଏ ପଟେ ପୈତୃକ ସମ୍ପତ୍ତି ରକ୍ଷା କରିବାର ଚାପ ଏବଂ ଅନ୍ୟପଟେ ସାହୁକାରମାନଙ୍କର କପଟତା ତାଙ୍କୁ ମାନସିକ ସ୍ତରରେ ଦୁର୍ବଳ କରିଦିଏ । ଦିଉଡ଼ୁଙ୍କ ଚରିତ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ ଲେଖକ ଜଣେ ଆଦିବାସୀ ଯୁବକର ସ୍ୱାଭିମାନ ଏବଂ ତା’ର ପତନର କରୁଣ ଚିତ୍ର ପ୍ରଦାନ କରିଛନ୍ତି ।

ପୁୟୁ: ପୁୟୁ ହେଉଛନ୍ତି ଦିଉଡ଼ୁଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ ଉପନ୍ୟାସର ସବୁଠାରୁ ମହାନ ନାରୀ ଚରିତ୍ର। ସେ ଜଣେ ଆଦର୍ଶ କନ୍ଧ ନାରୀର ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ସହିଷ୍ଣୁତା ଏବଂ ସମର୍ପଣର । ସ୍ୱାମୀ ଦିଉଡ଼ୁ ଯେତେବେଳେ ପିୟୋଟି ପ୍ରତି ଆକର୍ଷିତ ହୁଅନ୍ତି, ପୁୟୁଙ୍କ ଭିତରେ ଥିବା ଅଭିମାନ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା ପାଠକର ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁଯାଏ। ତଥାପି ସେ ନିଜର ସଂସାରକୁ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ । ସେ ସେବା ଓ ମମତା ଦେଇ ସବୁ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ସମ୍ଭାଳି ନିଅନ୍ତି । ପୁୟୁଙ୍କ ଚରିତ୍ର କନ୍ଧ ସମାଜର ନାରୀଶକ୍ତିର ଏକ ଗଭୀର ପରିଚୟ ଦିଏ ।

ପିୟୋଟି: ପିୟୋଟି ଜଣେ ଚପଳମତି ଯୁବତୀ, ଯାହାଙ୍କ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ଦିଉଡ଼ୁଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଥିଲା । ସେ କାହାଣୀରେ ଏକ ନୂଆ ମୋଡ଼ ନେଇ ଆସନ୍ତି । ତାଙ୍କ ଚରିତ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ ଆଦିବାସୀ ସମାଜର ମୁକ୍ତ ପ୍ରେମ ଏବଂ ଯୌବନର ଉଦ୍ଦାମତା ପ୍ରତିଫଳିତ ହୋଇଛି । ପିୟୋଟି ଓ ପୁୟୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ମାନସିକ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ କାହାଣୀକୁ ଅଧିକ ରୋମାଞ୍ଚକର କରିଥାଏ ।

ହକିନା: ହକିନା ଜଣେ ଅଭିଜ୍ଞ ଏବଂ ବୟୋବୃଦ୍ଧ କନ୍ଧ ଚରିତ୍ର । ସେ ସମାଜର ବିଚାର ପ୍ରତି ସଚେତନ ଏବଂ ସର୍ବଦା ପରମ୍ପରାକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି । ସେ ଦିଉଡ଼ୁଙ୍କ ପାଇଁ ଜଣେ ପରାମର୍ଶଦାତା ସଦୃଶ । ତାଙ୍କ କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ କନ୍ଧ ଜୀବନର ଅମୂଲ୍ୟ ଅନୁଭୂତି ଏବଂ ଦର୍ଶନ ଝଲସି ଉଠେ ।

ଶୋଷଣକାରୀ ଚରିତ୍ର (ସାହୁକାର ଓ ଡମ୍ବ): ଉପନ୍ୟାସରେ କିଛି ଚରିତ୍ର ଅଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ବାହ୍ୟ ଜଗତର କପଟତାର ପ୍ରତୀକ । ସେମାନେ ନିଜ ନାମରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ନିଜର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ପାଇଁ ପରିଚିତ । ଏହି ସାହୁକାରମାନେ ସରଳ କନ୍ଧମାନଙ୍କୁ ଟଙ୍କା ଓ ମଦର ପ୍ରଲୋଭନ ଦେଖାଇ ସେମାନଙ୍କର ଜମି ହଡ଼ପ କରନ୍ତି । ଏମାନେ ସଭ୍ୟ ଜଗତର ସେହି ଅନ୍ଧକାର ଦିଗକୁ ଦର୍ଶାନ୍ତି, ଯିଏ ଅମୃତର ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ଶ୍ମଶାନର ପଥକୁ ଠେଲି ଦିଅନ୍ତି ।

ଉପସଂହାର

ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ଏହି ବିଶାଳ ଉପନ୍ୟାସର ଶେଷ ପୃଷ୍ଠାଟିକୁ ପଢ଼ି ସାରିବେ, ଆପଣଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଅଜଣା ଶାନ୍ତି ଏବଂ ଗଭୀର ଆତ୍ମଚିନ୍ତନ ସୃଷ୍ଟି ହେବ । କାହାଣୀର ଶେଷ ଆଡ଼କୁ ଆମେ ଦେଖୁ ଯେ କନ୍ଧମାନେ ବାହ୍ୟ ଜଗତର ଶୋଷଣ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ସର୍ବସ୍ୱାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଜମି, ପୈତୃକ ସମ୍ପତ୍ତି ଏବଂ ମୁକ୍ତ ଭାବେ ବଞ୍ଚିବାର ଅଧିକାରକୁ ଚତୁର ସାହୁକାରମାନେ କାଗଜପତ୍ରର ଜାଲରେ ଛଡ଼ାଇ ନେଇଛନ୍ତି । ଦିଉଡ଼ୁ ସାଉନ୍ତା, ଯିଏ ଗାଁର ମୁଖିଆ ଥିଲେ, ସେ ମଧ୍ୟ ନିଜକୁ ଏହି ଚକ୍ରବ୍ୟୂହରୁ ରକ୍ଷା କରିପାରି ନାହାଁନ୍ତି ।

କିନ୍ତୁ ଏହି ଶେଷ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ହିଁ ଲେଖକ ଏକ ଚମତ୍କାର ଦିଗକୁ ଦର୍ଶାଇଛନ୍ତି । କନ୍ଧମାନଙ୍କର ଭୌତିକ ସମ୍ପତ୍ତି ହୁଏତ ଚୋରି ହୋଇଯାଇଛି, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର 'ଆତ୍ମା' କେହି ଛଡ଼ାଇ ନେଇପାରି ନାହାଁନ୍ତି । ସେମାନେ ଏବେ ବି ସେହି ପାହାଡ଼, ସେହି ଜଙ୍ଗଲ ଏବଂ ସେହି ଝରଣାକୁ ନିଜର ବୋଲି ଭାବନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମାଲିକାନା କାଗଜରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ହୃଦୟରେ ଥାଏ । ଏହି ଦୁଃଖ ଓ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ବି ସେମାନେ ନାଚୁଛନ୍ତି, ଗାଉଛନ୍ତି ଏବଂ ଜୀବନକୁ ଏକ ଉତ୍ସବ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରୁଛନ୍ତି। ଏହା ହିଁ ସେମାନଙ୍କୁ 'ଅମୃତର ସନ୍ତାନ' ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କରିଛି—ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଶୋଷଣର ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ।

ବହିର ଶେଷ ଭାଗରେ ପୁୟୁର ଚରିତ୍ର ଏକ ନୂତନ ଶକ୍ତି ଭାବେ ଉଭା ହୁଏ । ସେ ଜଣେ ନାରୀ, ଜଣେ ମା’ ଏବଂ ଜଣେ ପତ୍ନୀ ଭାବରେ ସବୁ ଝଡ଼କୁ ସାମ୍ନା କରି ମଧ୍ୟ ଅଟଳ ରହିଛି । ତାଙ୍କର ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ସେବା କନ୍ଧ ସମାଜର ସେହି ଚିରନ୍ତନ ମୂଲ୍ୟବୋଧକୁ ଦର୍ଶାଏ, ଯାହା କେବେ ବି ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ । ପୁୟୁ ଓ ଦିଉଡ଼ୁଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଆମେ ବୁଝୁ ଯେ, ମଣିଷ ଯେତେ କଷ୍ଟ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ସେ ନିଜର ମୂଳ ସ୍ୱଭାବ ବା ସରଳତାକୁ ନ ହରାଇବ, ତେବେ ସେ କେବେ ହାରିବ ନାହିଁ ।

ଏହି ଉପନ୍ୟାସଟି ଆମକୁ ଏକ ବଡ଼ ଶିକ୍ଷା ଦିଏ—ସଭ୍ୟତା ନାମରେ ଆମେ ବାହାରୁ ଚକଚକ ଦେଖାଗଲେ ମଧ୍ୟ, ଭିତରୁ କେତେ ଶୂନ୍ୟ। ଅନ୍ୟପଟେ ଯାହାକୁ ଆମେ 'ଅସଭ୍ୟ' କହୁ, ସେହି ଆଦିବାସୀମାନଙ୍କ ପାଖରେ ମାନବିକତାର ପ୍ରକୃତ ଅମୃତ ରହିଛି ।

ଶେଷରେ ଏତିକି କହିବି, ଯଦି ଆପଣ କୋରାପୁଟର ସେହି ପାହାଡ଼ିଆ ଝରଣାର ଶୀତଳତାକୁ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି ଏବଂ ମଣିଷ ପଣିଆର ସେହି ଅମର କାହାଣୀକୁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ତେବେ ଗୋପୀନାଥ ମହାନ୍ତିଙ୍କ ଏହି 'ଅମୃତର ସନ୍ତାନ' ବହିଟିକୁ ଥରେ ନିଶ୍ଚୟ ପଢ଼ନ୍ତୁ । ଏହା କେବଳ ଏକ ବହି ନୁହେଁ, ଏହା ଆପଣଙ୍କ ଜୀବନ ଜିଇଁବାର ଶୈଳୀକୁ ଏକ ନୂଆ ଦିଗ ଦେବାର ଶକ୍ତି ରଖିଛି । ବହିଟି ପଢ଼ି ସାରିବା ପରେ ଆପଣ ନିଜକୁ ମଧ୍ୟ ସେହି ଅମୃତମୟ ସୃଷ୍ଟିର ଏକ ଅଂଶ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରିବେ ।